Residentie met grote tuin · Rustige bosrijke ligging nabij de grens tussen Duitsland en Polen · ca. 80 km van Berlijn
De voormalige industriëlenresidentie ligt in een stille, bosrijke omgeving, op ongeveer 8 km van de grensovergang Słubice. Het biedt een natuurlijke omgeving met goede grensoverschrijdende bereikbaarheid. Berlijn is bereikbaar in 80–90 km via de A12.
Het object
Het gebouw werd begin 20e eeuw opgericht als ensemble bestaande uit de residentie, een bijgebouw en een historisch parkterrein. Tijdens een eerste restauratie vanaf 1999 zijn de plafonds vernieuwd, nieuwe vloeren gelegd en de grote hoofdtrap gerestaureerd. Recentelijk is het dak volledig vernieuwd, waarmee de basis voor verdere restauratie is gelegd.
Het pand beslaat drie verdiepingen plus een droge kelder. Het interieur kan door de nieuwe eigenaar naar eigen wens worden ingericht.
De locatie is licht verhoogd, met uitzicht op de nabijgelegen rivier. De residentie is toegankelijk via een representatieve hoofdpoort; zijkanten en een bijpoort bieden extra ingangen. Voor het gebouw zijn de resten van een decoratieve fontein bewaard gebleven.
Het bijgebouw biedt extra uitbreidingsmogelijkheden.
Er is elektriciteitsaansluiting en een eigen watervoorziening via een put op het terrein. De rijksmonumentstatus en de groene ligging bieden mogelijkheden voor zowel privé- als commerciële doeleinden.
Geschiedenis
Koziczyn – in het Duits Steinbockwerk – ligt aan de rivier Pliszka, ongeveer 8 km noordwestelijk van Cybinka. De residentie, met het omliggende park, ligt op een hoogte ten zuidwesten van het dorp, met uitzicht op het oude rivierbed van de Pliszka.
Bouwheer was ondernemer Paul Steinbock uit Frankfurt an der Oder. Steinbock exploiteerde papierfabrieken in de regio en profiteerde van de goedlopende bruinkoolmijn in Cybinka, die het gebruik van moderne stoommachines mogelijk maakte, waardoor de dagelijkse productie steeg van 1,5 naar 3,5 ton papier. In 1883 breidde hij de fabriek in Koziczyn uit, in 1889 werd er een toegangsweg aangelegd en in 1907 kreeg het dorp een eigen spoorlijn. Tijdens deze periode van grootste welvaart, begin 20e eeuw, werd de industriëlenresidentie gebouwd met bijgebouw en omliggend park – beide in regionale stijl met Jugendstilelementen.
Na de oorlog ging het pand over in bezit van een staatslandbouw- en industriële onderneming. Tegenwoordig is het weer in particulier bezit.
Het oorspronkelijk circa 1,5 ha grote park is geslonken tot ongeveer 1,22 ha, maar herbergt nog een indrukwekkende historische bomenstand uit het begin van de 20e eeuw: zomereiken tot 120 jaar oud, rode beuken, esdoorns, dennen, douglas- en fijnsparren. Voor de voorgevel zijn de resten van een ovale fontein bewaard gebleven. De historische grenzen van het terrein zijn goed zichtbaar; het park wacht op herstel volgens de oorspronkelijke compositie.
