Het landhuis Wormsahten bevindt zich in een van de meest schilderachtige gebieden van Koerland, tussen de Embute-heuvels en het dal van de Venta/Windau. Het landhuis Wormsahten ligt op ongeveer 1 km van Nīkrāce, aan de linkeroever van de rivier Šķērvele. Het perceel wordt doorkruist door de snelste rivier van Koerland, de Šķērvelis, die in 2009 bovendien werd uitgeroepen tot de schoonste rivier van Letland.
Het voormalige landschapspark was oorspronkelijk het grootste en oudste in de Baltische staten, vermeld in verschillende internationale tuin- en parkcatalogi en in de kronieken van de 18e en 19e eeuw. Direct voor het landhuis wordt de rivier door een dam opgestuwd tot een klein meer, dat vanaf het huis te overzien is. Vroeger liep er een houten brug vanaf de bovenverdieping van het huis naar de overkant van de rivier en verder het park in.
Het landgoed behoorde vanaf de 15e eeuw toe aan de oude Baltische familie von Rosen. De von Rosens verloren het landhuis tijdens de Zweedse landhervorming, omdat zij partij kozen voor Johann Reinhold von Patkul, verdediger van de rechten van de Liv- en Koerlandse adel. De nieuwe eigenaar werd de familie von Schlippenbach, aan wie waarschijnlijk de bouwversie van 1809 kan worden toegeschreven.
Het in 1809 verschenen boek Schilderachtige wandelingen door Koerland van baron Ulrich von Schlippenbach vermeldt al dat op het Wormsahten-landhuis een huis stond met “twee verdiepingen, maar nieuwe en toch oude gotische woonvormen”. Ulrich von Schlippenbach beschrijft daarnaast uitvoerig het mysterieuze park van Wormsahten.
Daarna wisselde het landhuis meerdere keren van eigenaar. Na de baronnen von Fircks en von Roenne kwam het in 1856 definitief in handen van de familie von Hahn, die eigenaar bleef tot de onteigening in 1922.
De basisvorm van het huis stamt waarschijnlijk uit 1568, onder de toenmalige eigenaren, de familie von Rosen. Ook de verbouwing van 1809 lijkt het archaïsche uiterlijk van het huis nauwelijks te hebben veranderd. Tijdens de onrust van 1905 brandde het huis af en werd het voorzichtig herbouwd onder leiding van de Riga-architect Wilhelm Ludwig Nicolai Bokslaff.
Het huis heeft twee verdiepingen, zeven traveeën breed, en wordt bekroond door een groot mansardedak. Aan de zuidgevel is een traptoren aangebouwd. Aan de rivierzijde zijn de twee middelste ramen, die het deurvenster (waarschijnlijk de voormalige toegang tot de brug) omlijsten, aanzienlijk groter en verlichten daarmee de anders vrij strakke gevel.
De eerste zolderverdieping wordt verlicht door drie grote dakkapellen en is daardoor volledig bewoonbaar. In de afgelopen jaren is het huis grotendeels gerenoveerd: dak en dakconstructie, balken en stijlen, nieuwe houten ramen en eiken deuren, trappen en voorbereiding voor vloerverwarming op de eerste verdieping. Ook de zolder is voorbereid op verdere afwerking.
Bij het complex behoren: een tuinmanswoning (200 m²), een groentenschuur (100 m²), een stal, een schuur, een garage voor drie auto’s, een houtopslag, een sauna aan de rivier, twee vijvers voor viskweek, een waterput (80 m) en verschillende funderingen voor agrarische gebouwen.
Het perceel heeft een totale oppervlakte van 20,37 hectare, waarvan 12,37 hectare park en bos, 6 hectare akkerland en 2 hectare door het landhuis en het complex ingenomen.
